منتـــظـــران صبــــــح  ظـــــــهور

انسان بايد تكليف خويش را يك جا و به درستي مشخّص كند. ما هميشه فرصت انتخاب نداريم. در يك لحظه بايد تصميم گيري كنيم. بعد از واقعه، ديگر نمي‌توانيم تصميم بگيريم و البته اين تصميم ما به اعمال گذشته مان بستگي دارد.

           «الأُمُورَ مَرْهُونَـﺔٌ بِأَوْقاتِها»؛1

           كارها در گرو وقت آن است.

در کربلا صبح كه شد عمر سعد به ابن زياد گفت: مرا به ولايت ري راهي كن و ديگري را به كربلا بفرست! ابن زياد كه در حيله گري استاد بود و به ترديد عمر سعد پي برده بود، پاسخ داد: تو لذّت ملك ري را ببري و ديگري به جهنّم برود؟! اگر نمي‌روي، شمر را مي‌فرستم.2

به راستي گناه چقدر در مذاق گناهكار، شيرين است كه شيطان به بهاي آن، دين انسان را مي‌گيرد؟ وقتي كاروان اسيران با آن وضع رقّت بار وارد كوفه شدند، زنان و مردان ندبه كردند و گريستند. آن گاه حضرت زينب : فرمودند:

              «إنَّ هؤُلاءِ يبْكُونَ علَيْنا فَمَنْ قَتَلَنا غَيْرُهُمْ؟»

              اين ها بر ما گريه مي‌كنند! پس چه كسي غير از آن ها ما را كشت؟

آيا امام زمان (ارواحنافداه) اين جمله را به برخي از ما نمي‌گويد كه روزها، هفته‌ها، ماه ها و سال ها عمرمان را به گناه و غفلت مي‌گذرانيم ولي محرّم ها مي‌آييم و در مجلس عزاي امام حسين (علیه السلام) گريه مي‌كنيم . بر ماست كه بت نفس را بشكنيم و غيرت ديني خود را زنده كنيم.

تدبير الهي را بر انسان ها و ساير موجودات «توحيد ربوبي» گويند؛ اما ولايت زماني است كه خداوند بر موجود ذي شعور عنايت داشته و سرپرستي او را عهده دار شود. در قرآن چنين مباحثي به طور جدّي مطرح شده است. آن چه براي مردم سنگين است، پذيرش رسالت و نبوّت نيست. در روايات، صبر و صلوه در آيه شريفه «وَ اسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلوهِ»؛3 به رسالت و اقامه ي ولايت معنا شده‌اند. «وَ إنَّها لَكَبيرَﺓٌ إِلّا عَلَي الْخاشِعينَ»4 يعني اقامه ي ولايت جز براي اهل خشوع، مشكل است. آنان كه اهل خشوع نيستند، رسالت را مي‌پذيرند، امّا به ولايت تن نمي‌دهند، با اين گمان كه هيچ كس بر آن ها ولايت ندارد، حال آن كه با فرار از ولايت حق، زير پرچم و سرپرستي شيطان، كفّار، منافقين و نفس قرار گرفته‌اند.

آن كه گريزد ز خرابات شاه                 بار كش غول بيابان شود

بايد بسيار مراقب باشيم كه چه كسي را به ولايت و سرپرستي خود انتخاب مي‌كنيم. آيا ولايت خدا را مي‌پذيريم يا بنده شيطان مي‌شويم؟

--------------

پی نوشت ها:

1. بحارالانوار، ج 74، ص 165.

2. مقتل الحسين 4 ، ص 94.

3. بقره (2)، آيه 45.

4. همان.